weegschaalVeel mensen hoor je over dat ze wel een paar kilo’s kwijt willen. Maar ik heb last van te weinig kilo’s! En aankomen blijkt voor mij net zo moeilijk te zijn als afvallen bij veel mensen is.

Het verhaal begint toen ik in de zomer van 2014 naar de praktijkdag van de opleiding tot Natuurvoedingsadviseur ging en daar een praatje kreeg met de docent over mijn klachten. Ik wist toen net een paar maanden dat ik adenomen in mijn lever heb. Ik was inmiddels door eigen aanpassingen aan mijn voeding minder moe. Maar het was nog niet helemaal top en er waren nog wat dingen waarvan zij meteen zei dat mijn lever het wel erg zwaar had. Ze is zelf ook natuurvoedingsadviseur, dus we hadden afgesproken dat ik een keer op consult zou komen om te kijken wat we nog konden veranderen.

Een paar weken later was ik daar dus en het idee was om mijn lever even totale rust te geven en alle koolhydraten uit mijn voeding te halen. Dit klonk als een goed plan. Dus ik ging alleen nog heel veel groenten met vlees, vis of eieren eten. Maar in de eerste week viel ik meteen 4 kg af! Voor mensen die willen afvallen is dat misschien een droom die uitkomt, maar voor mij niet! Ik was al niet heel zwaar. Wel een normaal gewicht, maar er hoefde zeker niet wat vanaf. Toen ik navraag deed zei ze dat dat tijdelijk zou zijn en ik er gewoon mee door moest gaan. Mijn lichaam zou zich vanzelf aanpassen aan het gewicht dat bij mij past. Maar ik zag mijzelf gewoon verdwijnen! Er bleef niks van mij over. Dus ben ik weer koolhydraten gaan eten. Rijst, volkorenpasta, zoete aardappel, etc, dus wel koolhydraten in de gezondere categorie.

De kilo’s die eraf waren gegaan kwamen er alleen niet meer bij. Wat ik ook probeerde, het werd alleen nog maar minder. Op een gegeven moment is het ook gewoon genoeg en kan ik niet meer nog meer in mijn mond stoppen. 🙁 Op mijn dieptepunt woog ik 52 kg. Dat is met een lengte van 1.72 m echt niet genoeg. Al voelde ik mij wel energiek! Dus ik maakte mij qua gezondheid nooit echt zorgen. Maar ik vond het er gewoon niet mooi uitzien en op het moment dat iemand zei dat ik eruit zag alsof ik anorexia had gaat er toch echt iets mis.

Met alleen maar meer eten kwam ik niet aan. Toen bedacht ik dat ik krachttraining wilde gaan doen. Zo zou ik spieren ontwikkelen en in gewicht aankomen. En ook weer een beetje vorm in mijn lichaam krijgen, wat inmiddels ook ver te zoeken was. Doordat ik door allerlei pijntjes ook al zo’n driekwart jaar niet had gesport. Na eigenlijk altijd gesport te hebben vanaf mijn 7de jaar was dat achteraf geen goed idee. En de pijntjes gingen er ook niet mee weg.

Door de krachttraining kreeg ik in ieder geval weer vorm in mijn lichaam! En ik voelde mij er ook heel prettig bij. De kilo’s gingen wel iets omhoog, maar dat was niet meer dan 1-1,5 kg. Eigenlijk ging het pas weer wat meer omhoog toen ik begin vorig jaar begon met een yoga en meditatie les. Ik zie inmiddels dan ook echt een verband met stress en afvallen, of in ieder geval het feit dat ik niet aankom tijdens periodes met stress. Ik denk dat ik mijzelf letterlijk vanbinnen op eet…

Sinds ik dat inzie ben ik daar wat aan gaan doen en ik ben langzaamaan wat aan het aankomen! De krachttraining gaat nu niet meer, omdat mijn rug en nek daarbij te veel pijn doen. Ik baalde er ontzettend van dat dat niet lukte, omdat dat juist mijn tactiek was om aan te komen! Maarja, als ik daar dan dus weer zo mee bezig ben dat ik er stress van krijg val ik dus juist weer meer af. 😉 Een soort jojo effect de andere kant op. 😛 Toen mijn fysio een paar weken terug zei dat ik mij er beter bij neer kan leggen dat de krachttraining (even) niet gaat en beter andere dingen kan proberen om te bekijken wat mijn lichaam wel aan kan, heb ik mij er inderdaad maar bij neergelegd. Geen krachttraining meer voor mij voorlopig!

Toen we op vakantie waren in Canada ben ik iets van 2 of 3 kg aangekomen! We aten daar eigenlijk vaak 3 hele maaltijden per dag en ook niet iedere dag helemaal gezond, dus dat gaf mij even een boost. Ik zat ineens op 56 kg! Dat was lang geleden! Ik denk dat het ook wel een beetje vocht was wat ik vast hield, want een week later was het alweer 55 kg. Maar ik zag wel mijn lichaam veranderen! Dat was op zich wel een fijn idee! Ik eet nu ook meer koolhydraten. Ik hield mij eerst erg aan de aanbevolen hoeveelheden vanuit orthomoleculair oogpunt, maar dat is voor mij gewoon niet genoeg! Dus soms moet je toch van de richtlijnen afwijken. Wie weet ben ik over een paar jaar weer op een gewicht dat ik weer kan minderen, maar voor nu voel ik mij hier beter bij. En ik moet echt stress vermijden! Toen ik voor de corticosteroïden injectie moest 2 weken terug was ik erg zenuwachtig en ik heb die dag niet veel gegeten en hop, weer een kilo eraf… Die heb ik er in de tussentijd nog niet echt bij kunnen krijgen weer. Ondanks een etentje gisteren. 😉

Pas zag ik een filmpje over hoe je met yoga vorm aan je lichaam kan geven. Voor nu is dat een supergoede oplossing voor mij! Vooral de Body Balance gaat prima en daarin kan ik mooi mijn grenzen opzoeken. En inderdaad sommige oefeningen net wat zwaarder doen en daarmee mijn lichaam vorm geven. Voor nu is het goed zo. Misschien dat ik in september wil beginnen met een hardloopklasje door de duinen. Lekker buiten!

Helaas is aankomen dus net zo moeilijk als afvallen. 🙂 En verder heb ik hiervan geleerd, ga altijd op je eigen gevoel af! Je kan wel volgens de regels willen, maar soms wil jouw lichaam dat niet en kan je beter gewoon doen wat je lichaam aangeeft. Ondertussen blijf ik hopelijk genoeg eten, zodat ik toch nog wel een kilotje of 5-6 erbij krijg. Tot die tijd maar gewoon niet te druk erover maken, dat helpt ook! 😉 Zolang ik mij nog wel energiek voel is het niet zorgwekkend en ik denk dat ik niet zomaar weer op die 52 kg terecht zal komen!

Pura Vida!

De strijd met mijn gewicht
Getagd op:                    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *