Op vakantie op Samos, de dag voordat we weer naar huis vlogen, kwam ik erachter. Ik had een vroege test meegenomen voor als ik wilde weten of ik tampons nodig zou hebben in mijn tas of niet. Deze ochtend had ik de behoefte om het te checken. Hartstikke positief! Het was pas de derde maand proberen nadat we na ruim een jaar uitsluitsel hadden gekregen dat de afwijkingen bij Nina geen duidelijke oorzaak hadden, maar puur domme pech waren. Ik verwachtte het niet zo snel, dus ik deed even snel voordat ik naar een yoga klasje van het hotel ging de vroege test. Ik was een beetje in de war. Ga ik dan nu nog naar de yoga? Ja, natuurlijk, zei Frank. Ik heb de twists maar wat minder enthousiast mee gedaan. Want ik wist nog van de vorige keer dat je die dan niet meer mag doen.

De ronde gaat op internet dat de vroege testen niet altijd even betrouwbaar zijn, dus ik was er nog niet helemaal van overtuigd dat ik echt zwanger was. Maar een paar dagen later deed ik thuis nog een gewone ClearBlue test en die was ook meteen hartstikke positief. We konden er niet meer onderuit, ik ben zwanger! Verklaart wel meteen waarom ik met twee wandelingen compleet buiten adem was en de heuvel (berg) niet op kwam. Dit had ik bij Nina ook toen ik nog niet wist dat ik zwanger was en we een wandeling maakten door Meijendel…

Ik neem je in deze blog mee in de eerste 20 weken. Ik probeer het zo kort mogelijk te houden… 😉 (Gaat niet lukken haha)

De eerste checks

Met 6 weken mochten we al voor de eerste echo komen. Daar lag het, in mijn buik, een kleine gamba. Met kloppend hartje ook al! Daarna mochten we met 8 weken weer, nu voor de officiële intake. Van tevoren had ik hier helemaal niet over nagedacht, maar ik merkte dat ik erg gefocust was op het hoofd. Ik vroeg dus ook of dat er normaal uit zag. Ze kunnen wel zeggen dat het pech was met Nina, maar toch liet het mij blijkbaar niet los. Ze zeiden dat het allemaal normaal was zoals het eruit zag.

Tussendoor ben ik nog een paar keer naar het hartjesspreekuur geweest om te kijken of er nog leven in zat. Iedere keer was dat het geval. Niet dat het hartje van Nina er ineens mee ophield, maar toch vond ik het fijn dat deze optie er was. Soms lag het kleintje helemaal ondersteboven achterstevoren, maar het hartje deed het iedere keer weer! Ik moest er wel om lachen. Nu al tegendraads.

Met de termijnecho bij 10,5 week werd ik 2 dagen vooruit gezet. De datum werd gezet op begin mei (precies houd ik even voor ons). Lekker veel naar buiten als de baby is geboren! Heerlijk! Tot het wachten op de 13 weken echo kon ik het niet laten om nog een keer naar het hartjesspreekuur te gaan. Even een snelle hartjes check is dat, dus even gluren naar het kleintje in mijn buik. Dat vond ik gewoon heel leuk, maar stelde mij ook gerust dat alles goed was, ondanks dat het bij Nina ook telkens goed was.

De 13 weken echo

Waar de vorige keer met de 13 weken echo nog niet iedereen wist dat ik zwanger was, wist nu iedereen het al wel. Opa, (overgroot)oma’s, vrienden, op mijn werk vertelde ik het zelfs ook al heel vroeg. Ik mag dan bepaald labwerk niet meer doen en ik was zo moe dat ik eigenlijk geen hele dagen kon werken. Ook wilden we de situatie van de vorige keer voorkomen dat we moesten vertellen dat ik zwanger was, maar ook meteen dat het niet goed was. Nu konden we al lekker vroeg iedereen gewoon nog leuk nieuws brengen. En mocht het dan toch weer fout gaan, dan wisten we ook dat ze er voor ons zouden zijn.

De 13 en 20 weken echo kregen we direct in het Erasmus MC. Daar hebben ze betere apparatuur en veel meer kennis dan bij een gewoon echocentrum, dus konden ze meteen echt goed kijken. Ondertussen hadden we de uitslag van de NIPT bloedtest (met nevenbevindingen) binnen en daarin waren geen afwijkingen gevonden. Ik had tot nu toe heel erg het gevoel dat alles wel goed zal zijn. Maar dat zei mij niet zoveel, want dat had ik bij Nina ook totdat haar hersenen in beeld kwamen met de 13 weken echo en ik wist dat het mis was.

Alles is goed!

Dit keer was alles gelukkig wel goed! Alle waardes waren heel gemiddeld. Het was een heel gezellige vrouw die de echo deed. Ik was van tevoren eigenlijk niet echt gespannen, maar dit maakte het nog luchtiger, dus dat was heel fijn. Ze liet ook nog plaatjes van het hoofd van Nina zien bij 13 weken en dan hoe deze kleine eruit zag. Wat een wereld van verschil zeg! Het is wel duidelijk dat het bij Nina goed mis was en dat het bij het nieuwe kleintje heel anders is. Dit gaf mij nog meer het vertrouwen dat het goed is met de nieuwe kleine en haalde mijn focus met echo’s een beetje af van het hoofd. We zijn na de echo gebakjes gaan halen om het te vieren. 😉

Wat ook leuk was is dat ik al dacht plopjes te voelen toen ik pas 12 weken op weg was. Ik dacht dat het mijn darmen waren. Maar toen ik dat vertelde tegen de echoscopiste verzekerde zij me dat als ik daar iets voelde dit toch echt de baby was. Want daar zaten geen darmen meer in de buurt. Wat cool! Toen ik dat eenmaal wist ben ik het met de week meer gaan voelen. Mijn placenta ligt tegen mijn rug aan, dat is waarschijnlijk de reden dat ik het zo vroeg al voelde.

Zo duizelig

Sinds december 2022 was ik al duizelig met vlagen. Maar nu ik weer zwanger was werd het nog vele malen erger. Ik dacht dat het door de zwangerschap kwam, omdat het zo tegelijk weer erger werd. De KNO arts die ik had zei dat dat niet kon en zei alleen dat het toch echt vanzelf weg zou moeten gaan. Na 10 maanden duizelig geloofde ik daar niks meer van en ik vond het wel heel opvallend dat het nu zoveel erger werd.

Dus ik vroeg een second opinion aan en mocht daarvoor naar een KNO arts in het Erasmus MC. Die zei ook dat het niet te maken kon hebben met de zwangerschap of de vermoeidheid daardoor (vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was sliep ik mega slecht). Wel mag ik nu naar de fysio in het Erasmus MC als ik weer last heb van BPPD en het zelf niet voor elkaar krijg om het te verhelpen. Dat alleen vind ik al een fijne gedachte.

De duizeligheid, samen met misselijkheid en een lage bloeddruk zorgde er alleen wel voor dat ik zeker in het eerste trimester vaak het idee had ik dat ik neer zou gaan. Gelukkig is dat nooit echt gebeurd!

Bye bye groenten…

Ik kon heel lang geen groenten wegkrijgen. Wat mensen om mij heen natuurlijk hilarisch vonden, aangezien ik juist altijd van het gezonde en de groenten was. Het lukte mij echt niet. Groenten draaiden een beetje door mijn mond heen, met kokhalzen als gevolg, maar doorslikken lukte echt niet. Gebakken aardappeltjes en vlees gingen best aardig. En tosti’s met ham of kipfilet en kaas! Hiervoor hebben we zelfs deze contactgrill gekocht, zodat ik makkelijk tosti’s kan maken. En ook wafels als we daar zin in hebben. Koolhydraten, daar kwam het op neer. Zolang ik mijn mond koolhydraten voorhield ging het best aardig.

Als je erover nadenkt misschien ook wel logisch. Koolhydraten geven energie, groenten bevatten veel goede stoffen, maar energie veel minder. Om toch een beetje te compenseren nam ik weer vaker groentesappen. Die had ik nog in de vriezer liggen en ik bestelde ook weer een nieuwe doos. Daarmee had ik toch meer het idee dat het niet zo erg was dat die groenten even niet lukten. Later kwam dit ook wel weer goed. Nog steeds heb ik soms ineens geen trek in eten, maar over het algemeen gaat het weer prima.

It’s a boy!

Met net geen 16 weken deden we een 3D/4D pretecho om het geslacht zeker te weten. Klinkt stom misschien, maar ik wist eigenlijk een jaar geleden al dat als ik ooit weer zwanger zou zijn we een jongetje zouden krijgen. Toen we in de Ardennen waren in september 2022 had ik een soort visioen of droom. Ik liep met een kind aan mijn hand die wegrende en die ik aan de capuchon terug trok. Eerst dacht ik dat het Nina was, want ik had wel vaker dat ik haar bij mij voelde of voor mij zag. Maar het voelde dit keer absoluut niet als een meisje.

Later toen ik het boek Spirit babies (aanrader!) las had ik ook dat ik telkens een jongetje voor mij zag. Vanaf het begin van mijn zwangerschap was ik er dan ook al helemaal van overtuigd dat er een jongetje in mijn buik zat. Het voelde ook echt zo. De vrouw van de 13 weken echo mocht officieel niks zeggen, maar zei wel dat ik gelijk zou kunnen hebben, al was het nog erg vroeg om het goed te zien. En met de pretecho bleek het ook echt officieel een jongen! Blij dat ik zo nu en dan mijn intuïtie toch echt kan vertrouwen..

It's a boy!

Het 18,5 week punt

Met 18,5 week werd bij mijn vorige zwangerschap Nina geboren op 22-4-’22, na ingeleid te zijn. Ik keek erg op tegen de dag die ging komen dat ik op dezelfde termijn zou zitten. Maar op de dag zelf viel het eigenlijk alles mee gelukkig. Natuurlijk hebben we aan haar gedacht, meer dan anders. En we staken een kaarsje aan. Maar mijn angst dat ik helemaal van de kaart zou zijn was gelukkig niet het geval. Ik heb gewoon gewerkt en dat ging prima. Voor zover dat al 14 weken “prima” ging. Eerder naar huis (zo fijn dat je recht hebt op een achtste meer pauze, dus een uur eerder naar huis!) en in de middag even slapen en eventueel daarna nog thuiswerken. Veel meer zit er deze zwangerschap niet in merk ik. Maargoed, als dat het ergste is, dan heb ik niet veel te klagen.

Kwaaltjes zijn real…

Bij de kwaaltjes wil ik niet te veel stilstaan. Iedereen heeft ze, al hoor je er nooit iemand over. Ik heb in ieder geval nooit van anderen gehoord waar ze last van hadden. Toch wil ik dit wel even kwijt. Want het is niet alleen een roze wolk.

“Wel genieten hoor!” Joh, hou toch op. De eerste 16-17 weken viel er niks te genieten. Naast kwaaltjes al helemaal niet na de vorige zwangerschap die niet goed afliep. Dat geeft toch extra spanning. Sowieso vind ik genieten een moeilijk woord, want wat is dat nu eigenlijk echt? Wat is genieten tijdens een zwangerschap? Iedereen roept het wel, maar wat bedoelen ze er nou eigenlijk mee? Op het moment van schrijven ben ik 24,5 weken zwanger en zou ik kunnen zeggen dat genieten is dat ik het voel bewegen in mijn buik en er contact mee kan maken. Is dat dan wat ze bedoelen? Maar die eerste weken was er niks aan en ik denk dat de meeste mensen die roepen dat je moet genieten ook gewoon geen idee hebben wat ze moeten zeggen.

Verder had ik tot een week of 16 last van misselijkheid. Gelukkig zonder vaak overgeven, want dat vind ik echt te ranzig! Met Suprimal reistabletten ging het iets beter en uiteindelijk ging het vanzelf weg. Yoga stond even op een laag pitje door de misselijkheid en vermoeidheid, waardoor de avondlessen simpelweg te laat voor mij waren. Ook mijn reeks van 10.000 stappen per dag heb ik moeten laten varen. Ik had er echt de energie niet voor.

Na 17 weken kreeg ik last van aambeien. Ook niet lekker. Maar met Curanol zalf en tabletten lijkt het nu dragelijk. Verder slaap ik al vanaf de dag dat ik weet dat ik zwanger ben slecht. Ik word 2 tot 3 keer per nacht wakker en ben dus vaak overdag heel moe. “Nu kan je nog lekker slapen” is dus ook gel*l. Zeker ook omdat ik ’s nachts vaak kramp heb, van mijn heupen tot aan mijn tenen. Daardoor lig ik niet lekker. Slapen is dus een drama. Maargoed, het kind in mijn buik doet het goed en ik kan nog prima functioneren en inmiddels gewoon weer naar de yoga! 😀

De 20 weken echo

Inmiddels voelde ik mij al veel beter. Nog steeds doodmoe, dus hele dagen werken lukte niet. Maar ik was inmiddels niet meer vaak misselijk, kon gewoon meestal weer groenten eten. Ook de duizeligheid werd minder. Nog steeds heb ik wel af en toe dat ik niet lekker wordt, maar dat is dan vaak omdat mijn bloeddruk heel laag is. Of omdat ik soms niet in de middag een half uurtje slaap pak en dan ben ik in de avond zo moe dat ik letterlijk slaapdronken wordt. Maar wat een verschil met de eerste 16 weken!

Vol goede moed gingen we naar de 20 weken echo. Ik was weer niet echt zenuwachtig. Zo gek hoe dat kan gaan. Ik had gewoon zin om het kleintje in mijn buik weer te zien. Ik stond versteld van hoeveel detail er te zien is met 20 weken! Het hart ziet er echt heel cool uit!

Waar hij er eerder al vaak een handje van had om achterstevoren ondersteboven te liggen had hij dit keer bedacht om met zijn hoofd ver weg in mijn bekken te kruipen. In een poging hem wat meer naar boven te krijgen door de zwaartekracht werd het bed naar achteren gekanteld. Ik had het idee dat ik er met matras en al vanaf zou gaan glijden, maar uiteindelijk kon de echoscopiste dan toch ook het hoofd weer goed bekijken. Het zag er allemaal weer goed en heel gemiddeld uit. Heel fijn! We konden met een gerust hart de kerstdagen in.

Kerst 21 weken zwanger

Op naar de tweede helft

Ik heb eigenlijk nog geen hele gekke dingen gedaan die je soms wel eens leest. Ik heb 1 keer gehad dat ik heel hard moest huilen omdat ik dacht dat we uit eten zouden gaan, maar dit ging niet door. Haha, echt alsof de wereld verging. Ik wist niet meer wat ik moest doen. 😉 Maar verder nog geen hele gekke dingen gedaan geloof ik.

Veel spullen voor de babykamer hebben we inmiddels al, omdat vrienden er vanaf moesten. Ook heb ik al wat dingen gekocht op Marktplaats. Mijn nieuwe hobby. 😉 Ook zeker om veel spullen die we nu aan het opruimen zijn in huis te verkopen! Benieuwd? Kijk dan even op mijn Marktplaats. 😉 De volgende blog wil ik maken als ik rond de 30 weken zit. Met 30 weken krijgen we nog een extra echo in het Erasmus MC. Omdat Nina een waterhoofd had en dit ook met 30 weken nog zou kunnen komen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit kleintje wat nu in mijn buik zit gewoon helemaal goed is. Dus de 30 weken echo wordt alleen maar leuk, met nog meer plaatjes! Ondertussen gaan we nog een weekje naar Lanzarote. Even een beetje warmte opzoeken voordat we straks met drie zijn.

Ik ben zwanger! Dit waren de eerste 20 weken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *