Ik denk dat ik de laatste tijd wat te veel boeken en blogs heb gelezen en te veel mensen mij laat spammen in mijn mailbox over hoe je leven zou moeten zijn en dat het allemaal alleen maar geweldig hoort te zijn. Je moet doen wat je passie is. Al reizend geld verdienen, het liefst passief inkomen. Je moet je baan opzeggen en in het diepe springen op het moment dat je denkt dat je het even niet meer zo naar je zin hebt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het leven moet perfect zijn en als dat het niet is moet je alles in 1 keer 180 graden draaien. Maar is dat wel echt zo? In deze blog vertel ik over de hersenspinsels in mijn hoofd in de afgelopen maanden en waardoor die zijn ontstaan.

Hoofdpijn die niet weg wil

Eind december begon het hele verhaal met hoofdpijn. Ik gaf de fysio (waar ik liep voor zere polsen/handen) de schuld die iets in mijn nek had gedaan wat echt mega veel pijn had gedaan. Ik dacht dat die pijn naar mijn hoofd doorgestraald was. De eerste 2 maanden heb ik het dus gewoon laten zijn, omdat ik dacht dat het wel weer over ging. Maar dat ging het dus niet. Terug bij de (andere, in dezelfde praktijk) fysio moest ik een hoofdpijndagboek bij gaan houden. Dus wanneer, waar, hoe lang, wat heb je gedaan om er vanaf te komen en hielp dat, etc. Alles bijhouden rond mijn hoofdpijn. Volgens mij krijg je daar vooral nog meer hoofdpijn van, omdat je er de hele dag aan moet denken om het allemaal bij te houden. Maargoed, netjes gedaan. Daarnaast had ik inmiddels een abonnementje op de huisarts. Met klachten als de hoofdpijn, paniekerig gedoe en huilerigheid. Conclusie: spanningshoofdpijn. Dus niet van mijn nek naar mijn hoofd, maar juist andersom. Door de spanningshoofdpijn doet ook mijn nek zeer. Dat schijnt normaal te zijn. Mooi detail, zodra ik bij de yogales met de beginontspanning begon verdween mijn hoofdpijn altijd als sneeuw voor de zon!

Hulplijnen ingeschakeld

Leuk zo’n conclusie, maar wat nu. Ondertussen was ik ook een keer bij de huisartsenpost beland, omdat ik niet kon ademen door mega pijn in mijn ribben. De huisartstenpost wilde mij morfine geven! Doe ’s niet zo gek… Dacht t niet, ik ga niet dood hoor! Al deed het wel heel veel pijn en kon ik bijna niet ademen. Na een aantal keren bij de huisarts geweest te zijn wilde hij milde antidepressiva geven. Ehmm nee, net als die morfine, doe ’s niet zo gek, ik ga niet aan de antidepressiva! Ik ben niet depressief, ik ben gewoon even de weg kwijt. En we gingen bijna op rondreis door Nepal en aangezien ik daar een berg op ging lopen en ik niet weet hoe ik op die pillen reageer heb ik dat dus niet gedaan. De afspraak was dat ik dan bij een praktijkondersteuner van de GGZ (een soort maatschappelijk werker/psycholoog) langs ging en bij de fysio moest blijven. Prima, met iemand praten kan nooit kwaad en de fysio heb ik toch veel in mijn verzekering. Zolang ik maar niet aan de pillen hoef. Daarnaast was ik op mijn werk inmiddels ook weer eens langs gegaan bij de loopbaancoach, dus met 3 hulplijnen ben ik op zoek gegaan naar wat er aan de hand was.

Dit is er aan de hand

Wat er al snel bij de GGZ medewerker en de loopbaancoach uit kwam was dat mijn werk niet meer was wat ik wil. Voor wie het niet weet, ik ben research analist bij een UMC en doe onderzoek naar hersenaandoeningen, zoals de ziekte van Huntington. Ik voelde mij nutteloos en ik zag al 2 jaar geen resultaat in mijn werk. Ik ben dus op zoek gegaan naar ander werk. (Mijn collega’s (de meeste tenminste) weten dit, dus no worries mochten ze dit lezen 😉 ) Maar na een aantal brieven, gesprekken en ook gesprekken met collega’s kwam ik erachter dat ik eigenlijk niet zo goed pas in de vacatures waar ik op gesolliciteerd heb. Ik heb nog niet het vertrouwen dat ik kan zeggen dat ik goed genoeg ben om labmanager of hoofdanalist te worden. Maar een analist zoals veel afdelingen die zoeken ben ik ook niet meer. Ik zit eigenlijk een beetje in een tussenfase.

Toen kwam het inzicht!

Maar toen kwam het. Ik stapte mijn auto uit op een ochtend naar mijn werk toe en ineens dacht ik: waarom moet het eigenlijk allemaal zo perfect zijn? Ik ben met mijn leidinggevende gaan praten, heb het probleem neergelegd en vervolgens hebben we wat dingen afgesproken die voor mij de uitdaging weer terug brengt. En ook kan ik zelf wat meer vaart in het werk brengen, dat wat mij het meest irriteerde, het duurt allemaal zo ellendig lang.

Daarnaast heb ik mij erbij neergelegd dat hersenaandoeningen niet het onderwerp is wat mij vanuit mijn binnenste motivatie geeft om aan het werk te gaan. Dat is wel wat ik had bedacht dat zou moeten naar aanleiding van wat ik allemaal las. Je moet doen wat jouw passie is, dat zat in mijn hoofd. Dus als ik voeding en lifestyle zo interessant vind dan moet ik daar onderzoek naar doen en niet naar hersenaandoeningen. Maar zo zit het nu eenmaal niet in elkaar! Dat onderzoek wordt gedaan in Wageningen en dat vind ik simpelweg te ver weg en nee, ik wil ook niet verhuizen. Fulltime bloggen heb ik ook over nagedacht, maar dat vind ik te onzeker en ik vind het veel te leuk om collega’s om mij heen te hebben. Dus het is wat het is. En naarmate ik er met meer mensen over praat blijkt ineens dat iedereen voortgang ziet en ook ziet dat ik echt goed en nuttig werk lever, alleen zag ik dat zelf nog niet! Verder heb ik nu veel vrijheid en mag ik eigenlijk, zolang ik een goed plan heb, doen wat ik wil. Ik heb van de week zelfs mijn eerste eerste-auteur paper ingestuurd! Jeee.

Hoe is het met mijn hoofdpijn?

Nu na bijna 5 maanden heb ik nog steeds zo nu en dan hoofdpijn, maar veel minder vaak. Vooral werkbesprekingen triggeren hoofdpijn. Maarja, die zijn verplicht. 😉 Ik moet nu ook ineens opletten dat ik niet te veel in 1 dag wil proppen op mijn werk. Waar ik eerder veel te veel tijd had lijk ik nu te weinig tijd te hebben. Gelukkig kan ik heel goed plannen, dus dat komt goed, met soms een uitglijder waar ik dan weer van leer. En soms neem ik een soort pauzedag qua experimenten, waarbij ik alles weer even voor mijzelf op een rijtje zet wat ik aan het doen ben voordat ik weer verder ga met de experimenten. Ik merk wel dat ik na een drukke dag ineens compleet in kan storten. Ook in het weekend. Op dat moment weet ik dat het teveel was. Maar ik ben dan wel lekker bezig geweest. Morgen weer een kans en dan wat beter inschatten tot hoe ver ik kan gaan.

4 dagen werken

Verder ga ik heerlijk 32 uur werken, in plaats van 36 uur. In ieder geval voor tijdelijk tot 1 januari. Daarna zien we wel weer. Dat werken is allemaal leuk hoor, maar er gaat zoveel vrije tijd in zitten! 😉 En die vrije tijd heb ik op dit moment gewoon even wat meer nodig. Een dag voor mijzelf, waarop ik met niemand rekening hoef te houden en alleen maar hoef te doen wat ik wil. Aan nieuwe blogs werken (zoals nu), boekje lezen, een wandeling maken, desnoods de hele dag voor de tv hangen. Het mag allemaal!

Enne, veel van die spammende nieuwsbrieven in mijn mail heb ik uitgeschreven en ook te schreeuwerige “Kijk mij eens geweldig zijn in mijn hangmat met mijn laptop op mijn schoot, terwijl ik het scherm niet kan zien met die zon erop” Facebookpagina’s komen niet meer langs in mijn Facebook tijdlijn. Heerlijk rustig. Het hoeft allemaal niet perfect te zijn. Zolang je maar niet met echte tegenzin iets doet.

Hoe zie jij dit? Wat vind jij van mensen en boeken die zeggen dat je je passie moet volgen en niks anders dan dat kan doen? Laten we ons gek maken? Ik ben heel benieuwd!

Moet alles echt zo perfect zijn?
Getagd op:    

2 gedachten over “Moet alles echt zo perfect zijn?

  • 29 mei 2019 om 14:37
    Permalink

    Dit dus…maar echt! Ik ben via vele omwegen nu weer aan het solliciteren als secretaresse, omdat alle banen op management en dicht op directie niveau mijn passie leken, maar zó veel stress gaven. Doe mij maar lekker dit en minder kopzorgen. Ik kan bevestigen voor mezelf dat al die passieverhalen en beroepstesten voor ontzettend veel onrust en stress hebben gezorgd…terwijl mijn levensles acceptatie is. Niet alles klakkeloos accepteren natuurlijk, maar ik moet wel echt leren dingen in het leven te accepteren en de controle los te laten. Het is soms echt nou eenmaal wat het is. Het schijnt dat ik dingen snel en goed kan regelen en daar mensen mee kan helpen en dat is helemaal ok. Ik vind je artikel supermooi en ik ga ‘m opslaan. Voor die dagen dat ik weer ga twijfelen…Dank je wel!

    Beantwoorden
    • 29 mei 2019 om 14:54
      Permalink

      Ah super fijn om je reactie te lezen! 😌 Acceptatie, dat is voor mij op dit moment het sleutelwoord waar ik aan werk ja 😃 Dank je wel!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *