Dat moment dat je denkt “Heb ik nu dan een burn-out?”. En tegelijk is op tv een nieuwe serie van Sophie Hilbrand begonnen, Sophie in de mentale kreukels. Ik vind haar programma’s sowieso interessant en ik was dat dus al aan het volgen. Je hoort best vaak mensen die een burn-out hebben of hebben gehad en ik dacht echt, ok, nu is het even helemaal fout. Ik ben op onderzoek uit gegaan en in deze blog lees je mijn conclusie.

Wat is een burn-out?

Wikipedia zegt: Burn-out is een fysiologische aandoening waarbij de patiënt emotioneel en fysiek uitgeput is en weinig tot niets kan presteren.
Sophie kwam er in haar programma al achter dat een burn-out niet persé door werkstress komt, maar meer door levensstress. Omdat iedereen zoveel “moet” en er ook veel dingen van je verwacht worden vanuit je omgeving.
Daarnaast las ik van de week een artikel op nrc.nl, waarin stond dat een burn-out niet persé door drukte komt, maar meer nog door het niet gewaardeerd worden, niet weten waar je aan toe bent en geen inspraak hebben op je werkzaamheden. Er zijn dus veel oorzaken van een burnout. 

Vermoeid
Ik ben al weken best wel moe. Ik moet echt op tijd mijn bed in en ik kom er alsnog ’s ochtends heel moeilijk uit. Terwijl dit gevoel juist eigenlijk voor mij stond als het gevoel van voordat ik gezond ging eten. Dus ik gaf eigenlijk de koekjes de schuld die ik de laatste tijd wel weer wat vaker at. Als je je niet fijn voelt ga je ook minder goed voor jezelf zorgen. Daar ben ik inmiddels weer grotendeels mee gestopt, maar toch voel ik mij gewoon niet top.

Andere symptomen
Naast de vermoeidheid voel ik mij een beetje nutteloos, vragen als “Wat heeft het allemaal voor zin?” gaan door mijn hoofd. Op zich heeft alles wat je doet ook geen zin, want uiteindelijk ga toch wel dood en is het weer klaar. Maar goed, het is misschien een betere gedachte om dan maar de tijd dat ik dan toch mag leven er ook iets leuks van te maken! Dus ik kan de gedachten die ik heb meestal ook wel meteen weer relativeren.

Onrustig gevoel
Ik heb een enorm onrustig gevoel. Vooral als ik ’s avonds op de bank zit tv te kijken en mij nutteloos voel. Terwijl we juist al alleen maar dingen kijken die we opnemen en dus echt willen zien. We gaan niet onrustig zitten zappen. Het gevoel alsof ik iets kicks wil doen. Een collega zei “Maar je gaat naar Madagaskar! Dat is toch kick?” Ja, dat is ook zo! Maar toch knaagt er iets… En als ik iets “voor mijzelf” wil gaan doen, zoals een boek of tijdschrift lezen, dan voel ik mij schuldig naar Frank toe en blijf ik ook maar tv kijken. Beau van Ervendorens had een programma serie Beaufort waarin hij iedere keer iets extreems ging doen. Zoals overleven in de jungle, berg beklimmen, overleven in een woestijn en het kanaal over zwemmen. Ik word daar enthousiast van! Maar aan de andere kant moet ik er niet aan denken. Want “Dat kan ik toch niet” en “Doe nou maar normaal”. Ik weet nog steeds niet waar dat onrustige gevoel vandaan komt. Maar dat gevoel heb ik al jaren, dus op zich went dat. Het komt alleen zo nu en dan wat meer op de voorgrond.

De druppel
Nou, zo modderde ik een beetje aan al een paar weken. Tot een donderdag een paar weken terug dat ik dacht, “Wow, dit is echt niet goed!”. Ik had voor de derde keer een afspraak geprobeerd te maken met iemand op mijn werk. De eerdere keren waren niet doorgegaan, zonder dat ze op mijn Outlook afspraakverzoek of e-mails had gereageerd. Dat vond ik al irritant, maar dat gebeurt helaas vaker, dus ik had er nog niet echt van opgekeken. Deze derde keer stond ik voor een dichte deur, terwijl dit keer wel de afspraak geaccepteerd was! Ik kon haar niet bereiken. Telefoon stond uit, het secretariaat had geen ziekmelding binnen gekregen. Tja, dan maar weer verder met de rest van mijn werk. Normaal zou ik dan denken “Als jij het niet belangrijk vindt, dan vind ik dat ook niet!”. Maar dat liep even anders! Ik weet niet wat er met mij gebeurde. Maar nadat ik na een kwartier voor haar deur wachten had bedacht dat ik terug ging lopen naar mijn kamer gebeurde er iets. Ik werd enorm loom, voelde mij verslagen en ik kon helemaal niks meer. Normaal loop ik redelijk snel door de vele gangen, maar ik was enorm traag ineens. Ik kende mijzelf niet meer terug. Ik kon alleen nog maar verbaasd en verslagen voor mij uit staren. Met de vermoeidheid die ik al weken had erbij opgeteld, was dit het moment dat ik dacht “Is dit dan een burn-out?”.

Waar komt dat vandaan?
’s Avonds bedacht ik mij ineens waar dat bizarre gevoel vandaan kwam. Waarschijnlijk kwam er even een klein traumatje de bocht om op het moment dat ik voor die dichte deur stond. Het gevoel niet belangrijk te zijn, wat het feit dat ik voor de derde keer op rij werd teleurgesteld, bij mij losmaakte. Ik had het ver weg gestopt en die dag kwam het ineens weer even boven. Ik ben er nog dagen door van slag geweest. Achteraf bleek dat ze ziek was. Maar dat had ze aan niemand van ons laten weten. Dat ze ziek was, daar kan ze natuurlijk niks aan doen. En ook op mijn reactie op deze situatie heeft zij geen invloed. Dat is mijn reactie geweest, door mijn eerdere ervaringen. Maar het was wel weer een leermomentje voor mij.

Dus heb ik een burn-out?
Nee. Ik heb geen burn-out. Ik ben hooguit een beetje overspannen. Want ik heb echt nog wel zin in (een deel van) mijn werk en ik wil nog steeds van de bank af komen om een stuk te gaan wandelen. Dus nee, dan heb ik geen burn-out. Ik denk dat de oorzaak van het tikkie overspannen zijn ligt in het stukje wat stond in het artikel van de NRC. Voor de ene helft van mijn werk krijg ik niet de waardering die ik zoek, is niet duidelijk wat er verwacht wordt en krijg ik weinig feedback, omdat afspraken maken dus erg moeizaam gaat. Toen ik dit artikel las herkende ik ineens waar het probleem dus lijkt te zitten.

De oplossing
Ik werk op dit moment voor 2 groepen, beiden 50% van mijn tijd. En laat nou ondertussen de andere groep waar ik voor werk hebben gevraagd of ik fulltime daar wil komen werken! In dat deel van mijn werk krijg ik juist wel de waardering en duidelijkheid, die in het NRC artikel genoemd wordt als energiegevers, dus dat zit goed. We gaan dus kijken hoe we kunnen regelen dat ik meer daar ga werken. Ik denk dat daarmee een groot stuk stress wegvalt. Dus dat moet een goede oplossing zijn. En wat mij betreft mag dat liever gisteren dan morgen beginnen. Maar helaas, regeltjes, formulieren, enz. Het gaat gebeuren, maar niet volgende week zeg maar. Ik wacht (wat minder rustig dan goed voor me is) af! 😉

En nu?
Mijn vermoeidheid wordt al minder, ik kan mijn gedachten weer beter relativeren. Ik ga gewoon weer op zoek naar leuke dingen. Ik ben dus weer begonnen met de Body Balance en ik wil waarschijnlijk een yogaweekend gaan doen (ik durf niet te boeken ofzo, pff, daar word ik ook moe van, dat besluiteloze…). En natuurlijk gaan we nog naar Madagaskar in het najaar! Natuurlijk is dat kicke! Anders zouden we er niet heen gaan.

Ondertussen blijf ik nog maar even zoeken naar wat ik dan wel wil doen in plaats van tv kijken. Daarom zou ik graag willen weten, wat doe jij als je vrij bent of ’s avonds na je werk? Hoe zorg jij dat je je niet nutteloos voelt? Ik ben heel benieuwd! Laat alsjeblieft een reactie achter onder dit bericht of op Facebook, je helpt mij er echt mee! 🙂

 

*Relaxt gezond, dat is pas gezond* (Misschien moet ik dit nog even een paar keer herhalen voor mijzelf haha 😉 )

 

Dit boek heb ik nog liggen (ooit gekregen bij de cursus voor kindernatuurvoeding), ik denk dat ik het maar eens moet gaan lezen op korte termijn! 😉

<a href=”https://www.bloglovin.com/blog/18970661/?

Heb ik nu een burn-out?

4 gedachten over “Heb ik nu een burn-out?

  • 15 april 2017 om 09:26
    Permalink

    Leuk artikel. Herkenbare fragmenten…
    Nu het weer beter wordt doen we ‘s avonds vaak nog een fikse wandeling of een boek lezen bij de ondergaande zon… heel ontspannend!

    Beantwoorden
    • 15 april 2017 om 09:34
      Permalink

      Dank je wel! ? Gisteravond ben ik ook nog gaan wandelen! ?

      Beantwoorden
  • 15 april 2017 om 10:40
    Permalink

    Stukje wandelen, recepten uitzoeken om te maken (plan meestal een weekmenu), soms de Donald Duck lezen. Tuinieren vind ik ook erg ontspannend!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *